Adopcja w polskim prawie
PDF | do druku | do pobrania
autor: mentos
zamieszczono: 26.10.2011 17:28, przeczytano razy: 206, słów: 499, komentarzy: 0
Szacuje się, że w Polsce jest ponad 95 tys. sierot, z tym zdecydowaną ich większość stanowią tzw. sieroty społeczne, czyli dzieci, których biologiczni rodzice żyją, ale się nimi nie opiekują. Prawie 2/3 tych dzieci znajduje się w rodzinach zastępczych, pozostałe w domach dziecka, rodzinnych domach dziecka i pogotowiach opiekuńczych. Większość z nich to maluchy o nieuregulowanym statusie prawnym, które nie mają szans na szybką adopcję. Problem z tym mają także dzieci starsze i chore.
Rozdaje adopcji w polskim prawie
Adopcja jest wzięciem cudzego dziecka pod opiekę rodzicielską na całe życie. Termin pochodzi z języka łacińskiego, w którym brzmiał adoptio i oznaczał ‘usynowienie’. W Polsce rodzice adopcyjni mogą przysposobić dziecko na jeden z trzech sposobów: pełny, niepełny i całkowity. W wyniku tego zostają podjęte kroki, które zrównują rodzinę adopcyjną z biologiczną. Różnice prawne:
- adopcja pełna – prowadzi do zerwania więzi dziecka z biologiczną rodziną. Maluch zostaje całkowicie włączony do rodziny adopcyjnej. Jest to najczęściej stosowana reguła w Polsce;
- adopcja niepełna – to kontrowersyjna forma przysposobienia, ponieważ oznacza, że dziecko formalnie należy do dwóch rodzin. Nie zrywa ona relacji z rodziną biologiczną dziecka. Rodzicami stają się opiekunowie adopcyjni, natomiast reszta rodziny: dziadkowie, ciocie, wujkowie, to członkowie rodziny biologicznej;
- adopcja całkowita – to anonimowe przekazanie dziecka nowej rodzinie. Jest najbardziej wiążącym aktem prawnym, ponieważ biologiczne otoczenie dziecka traci do niego całkowicie prawa pozostając anonimowe. Jest to możliwie jeśli matka, bądź małżonkowie zrzekną się praw do dziecka przed sądem na podstawie zgody blankietowej w terminie sześciu tygodni po jego narodzinach. Przysposobienie całkowite jest nierozwiązywalne, oznacza więc dożywotnią utratę praw do potomka.
Starania o adopcję zaczynają się od wizyty w ośrodku opiekuńczo-wychowawczym i rozmowy ze specjalistami, w trakcie której miejsce mają pierwsze ustalenia dotyczące procedury, a także ocena przyszłych rodziców. Pracownicy ośrodka sprawdzą, czy kandydaci stworzą dobry dom dziecku. Następnie należy złożyć komplet dokumentów, na które składa się: wniosek o pomoc w adopcji dziecka, życiorysy obojga rodziców, zaświadczenie od lekarza o stanie zdrowia partnerów ze wskazaniem przyczyny niemożności posiadania dziecka, zaświadczenia od psychiatry, odpis aktu małżeństwa oraz w przypadku wcześniejszego rozwodu sentencja rozwodowa, opinie z zakładów pracy i referencje, zaświadczenia o wysokości dochodów i zaświadczenie o niekaralności.
Jeśli nie ma żadnych przeciwwskazań rozpoczyna się proces adopcyjny, który może potrwać od kilku miesięcy do trzech lat. Kandydaci przechodzą szereg wywiadów i testów w ośrodku oraz w domu. Określa się środowisko domowe, predyspozycje, cechy osobowościowe i kompetencje osób starających się o dziecko. Po wstępnej kwalifikacji przechodzi się okres przygotowawczy, który trwa trzy miesiące. Są to spotkania ze specjalistami w zakresie psychologii i pedagogiki, po których następuje kwalifikacja rodziców do adopcji.
Teraz czeka się na propozycję z ośrodka. Zawsze jednak to rodzice są wybierani dzieciom, nie odwrotnie. Często długo czekają ponieważ zwykle zainteresowani są młodszą pociechą. Kiedy pojawi się dziecko, którego warunki spełnia dana rodzina rozpoczyna się zapoznanie – cykl spotkań po których sprawdza się, czy nawiązuje się między osobami wzajemna relacja.
o Autorze
N.D.
oceń Artykuł:
więcej artykułów z tej kategorii:
Internet, jako źródło wiedzy o ciążyIle alkoholu potrzeba na wesele?
Jakie podjąć kroki aby adoptować dziecko?
Czar czterech kółek.
Fotografia ślubna
Krótki czy długi? - pytanie często zadawane przez przyszłe pary młode.
Rozweselające trunki weselne
Komentarze 
Dodaj komentarz
powiadom znajomych o tym artykule: